نماز از عمده‌ترین اسباب تزکیه‌ی نفس است. با خود معانی ژرفی در عبودیت، توحید و شکر دارد. اقامه‌ی نماز به‌طور کامل و درست، کبر، غرور و خودپسندی را از بین می‌برد، انسان را از ارتکاب اعمال شنیع و ناپسند باز می‌دارد:

(إِنَّ الصَّلَاةَ تَنْهَىٰ عَنِ الْفَحْشَا وَالْمُنكَرِ)[عنکبوت:29]

نماز در صورتی می‌تواند این‌گونه باشد که با رعایت ارکان، سنن و آداب ظاهر و باطنش اقامه شود.